W odniesieniu do grupy rówieśniczej

Dynamika zmian w tym zakresie jest, jak już wspomniano, mniejsza. Na podstawie wypowiedzi badanych tu osób trudno byłoby wysnuć wniosek o wyraźnej postawie izolacyjnej u osób, które doznały traumy. Zwracają na to uwagę niektórzy autorzy zajmujący się tą problematyką (McFarlane, Yehuda 1996; van der Kolk 1996). Symptomy tej postawy dostrzegalne były również w wynikach badań psychometrycznych dotyczących grupy osób – ofiar tego pożaru – o czym mowa była wcześniej. Z tych badań wynikało, że wyraźnemu obniżeniu uległa potrzeba kontaktów heteroseksualnych i potrzeba afiliacji. Wskazywałoby to na obniżenie potrzeby kontaktów z innymi ludźmi w ogóle. Kontaktom z otoczeniem nie sprzyja też podwyższony poziom depresyjności, co również wynikało z wyników badań wcześniej wspomnianych. Można to jednak traktować jako pewien aspekt tego zjawiska. Aspekt, który podlega ewolucji w czasie, o czym świadczą wypowiedzi samych zainteresowanych. Generalnie, na podstawie oceny własnej ofiar tego pożaru nie wynika, by postawa izolacyjna i brak kontaktów z innymi osobami były szczególnym problemem tej grupy osób.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *