Rozwój osoby doświadczającej sytuacji kryzysowej

Pomoc taka może być szczególnie przydatna, gdy zachodzi rzeczywista potrzeba zmian, jak ma to miejsce wówczas, gdy określony sposób życia okazuje się na dłuższą metę dysfunkcjonalny. Jednocześnie specyfika prezentowanego tu podejścia kładzie nacisk nie tyle na techniki i konkretne interwencje terapeutyczne, których klient może być mniej lub bardziej biernym odbiorcą, co na wewnętrzną aktywność osoby: zmiany w stylu życia są ostatecznie sprawą jej intencji i wyboru, a motywacja do ich wprowadzenia musi wypływać z autentycznego pragnienia wykorzystania szansy, jaką stworzył kryzys. „Wzrost dokonuje się tylko wtedy, gdy człowiek podejmie decyzję wejścia na górę”. Zwrócenie uwagi na aspekt własnej decyzji człowieka w kreowaniu i urzeczywistnianiu nowej wizji siebie i własnego życia oznacza uznanie go nie tylko za uczestnika procesów transformacji, ale przede wszystkim za „twórcę” (autora, źródło) zmian, jakie dokonują się w nim samym i w jego środowisku. Przyjmuje się tu, że ważnym czynnikiem jest postawa samej osoby, wyznaczająca zakres działania w kierunku zmiany stylu życia. Wskazanie na podmiotowy wymiar przemian rozwojowych w efekcie doświadczenia kryzysu przesuwa akcent w rozważaniu zawartego w tytule dylematu: „szansa czy konieczność” na problem „mimowolność contra dobrowolność zmian” i skłania do dyskusji nad możliwościami i ograniczeniami wpływu człowieka na wewnętrzną i zewnętrzną rzeczywistość oraz nad zakresem ewentualnych zmian. Zajmowane tu stanowiska wydają się mieć – z uwagi na swe implikacje praktyczne – istotne znaczenie, zwłaszcza w obszarze psychologii zdrowia, skoncentrowanej na promowaniu przemian w kierunku zdrowszego i bardziej satysfakcjonującego stylu życia.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *