Przeformułowanie postawy i nastawień wobec ludzi, życia i przyszłości

Polegające na ograniczeniu perspektywy czasowej, koncentrowaniu się na doraźnych działaniach, życiu z dnia na dzień bez troszczenia się o mniej czy bardziej odległą przyszłość. Typowe jest tu tkwienie w przekonaniu, że doświadczenie traumatyczne powtórzy się, ponownie dojdzie do wydarzenia realnego, grożącego utratą życia, dotkliwym zranieniem lub naruszeniem własnej integralności fizycznej lub innych osób (matki, ojca, rodzeństwa). Zmianie postaw towarzyszy brak zaufania do ludzi, kierowanie się stereotypami, utartymi schematami zachowań. Czynnikami różnicującymi pojawienie się zespołu stresu pourazowego są: a) Płeć i wiek, przy czym najbardziej podatne na psychologiczne objawy traumy są kobiety w wieku 35-50 lat. Uzasadnia się to tym, że mają one wyższy poziom lęku jako cechy osobowości; b) Niski poziom wykształcenia; c) Przypadki zaburzeń lękowych w rodzinie. Diagnozując cechy zespołu stresu pourazowego należy pamiętać, iż symptomy mają charakter złożony, zwykle silnie zsubiektywizowany, pojawia się więc możliwość agrawacji (wyolbrzymiania, przejaskrawiania) czy symulacji dolegliwości w celach roszczeniowych. Konieczny jest wywiad od środowiskowych służb medycznych. Przy rozpoznaniu niezbędne jest posłużenie się badaniami psychologicznymi (głównie testem MMPI oraz 13 pytaniową skalą używaną do diagnozy symptomów PTSD autorstwa E.M. Vernberga, A.M. La Greca, W.K. Siver- mana i M.J. Prinsteina). Ponadto duże znaczenie diagnostyczne ma czas trwania objawów, gdyż jak wiadomo większość dolegliwości nie ustępuje, a wręcz nasila się po upływie roku od przeżytego urazu. Nie tak rzadko dochodzi do powstania trwałych zaburzeń psychicznych związanych bezpośrednio lub pośrednio z doznaną traumą.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *