POSTAWY DO ŚMIERCI A SAMOBÓJSTWO

Postawy do śmierci u potencjalnych samobójców nie są jednoznaczne. Właściwe wydaje się tutaj paradoksalne pytanie: czy w ogóle samobójca pragnie śmierci? W swojej klasycznej już pozycji Man aga- irnt himself Manninger (1938) postawił tezę, że pragnienie śmierci u samobójcy jest tylko hipotezą. W każdym samobójstwie ujawnia się natomiast pragnienie wyrządzenia komuś bólu, jak i agresja w stosunku do siebie samego. Samobójstwo jest specyficznym rodzajem zemsty, ceną jej jest własne życie. Agresja zwrócona do siebie samego i pragnienie sprawienia komuś bólu są silniejsze niż śmierć, triumfująca nad nią. Każde samobójstwo stanowi zagadkę, otacza go pewna tajemnica. Człowiek decydując się na śmierć przezwycięża lęk przed nią, który jest uniwersalny, jak twierdzą psychoanalitycy. Lęk przed śmiercią częściowo wywodzi się z tego, że świadomie opłakując śmierć kogoś bliskiego, drogiego, podświadomie możemy być zadowoleni. Zadowolenie z cudzej śmierci jest włączone w podświadomość. Nasz system wartości etycznych nie może zaakceptować zadowolenia z powodu korzyści, np. spadku, które przyniosła śmierć ukochanej osoby. Rozbieżność pomiędzy świadomym procesem żałoby a podświadomym zadowoleniem przejawia się w lęku przed zmarłymi. Człowiek projektuje swoją podświadomą wrogość na zmarłego. Ma zatem powody, aby obawiać się jego ducha (Freud 1925).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *