Popularność letniej szkoły

W Centrum w Yale wydawano czasopismo fachowe, zainaugurowano działalność popularnej szkoły letniej, założono bibliotekę, uruchomiono klinikę leczniczą „Yale Plan”, a także stymulowano odrodzenie w Ameryce zainteresowania chorobą alkoholową. Nowy Kościół nie miał zbyt wielu wyznawców, nie było w nim miejsca dla tych, którzy chcieli, by sam alkohol uznano za główną kwestię. Problem przeformułowano tak zręcznie i w sposób politycznie przebiegły, że wydaje się to niemal magiczną sztuczką. Z kapelusza wyciągnięto królika w postaci choroby, natomiast alkohol wyparował w powietrzu. Centrum w Yale było bazą roboczą dla wielu naukowców, którzy mieli się później stać liderami na tym polu badań, jednak największy wpływ wywarł E.M. Jellinek. Urodzony w 1890 roku, Jellinek nie miał żadnego wykształcenia medycznego, choć utrzymywał, że posiada dyplom fizjologa roślin, statystyka i psychoanalityka. Zanim dołączył do ekipy w Yale, od 1939 roku pracował w Nowym Jorku w ramach grantu, który umożliwił mu między innymi przeprowadzenie wszechstronnego przeglądu dostępnej ówcześnie międzynarodowej literatury naukowej na temat problemów alkoholowych. Ta obszerna bibliografia obejmowała 5 tys. artykułów. Pracując w Centrum w Yale, Jellinek opublikował doniosłe wyniki, które zdawały się potwierdzać chorobowy status alkoholizmu, pokazujące, że stan ten rozwijał się w przewidywalny sposób, wraz z wyraźnymi i rozpoznawalnymi fazami w jego naturalnej historii. Opracował Formułę Oceny Jellinka, która pozwalała rzekomo oszacować liczbę alkoholików na danym obszarze geograficznym. Wobec bezspornego istnienia choroby, dających się policzyć przypadków zachorowań, rządów konfrontujących się z ogromnymi rozmiarami zaburzenia, tym razem nie słyszało się już głosów krytyków z lekceważeniem mówiących o „ckliwym sentymentalizmie”.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *