No i następny

W pięciu pozostałych przypadkach materiał dowodowy wyraźnie wskazywał, że każdy pacjent miał poważny problem alkoholowy zarówno w okresie objętym przez Daviesa badaniami kontrolnymi, jak i później aż do chwili przeprowadzenia wywiadu. W grupie tej był również mężczyzna, który zgłosił się do szpitala Bethlem i który do czasu późniejszych badań kontrolnych był już stałym rezydentem kliniki psychiatrycznej ze względu na uszkodzenia mózgu powstałe w wyniku nadużywania alkoholu. Wnioski w sprawie tych pięciu mężczyzn potwierdziło późniejsze zestawienie danych uzyskanych w trakcie wywiadów i z materiału dowodowego z rejestrów medycznych. W pięciu przypadkach trudno było wyciągnąć inny wniosek jak tylko ten, że opublikowane konkluzje Daviesa nie znajdowały potwierdzenia. Nic jednak nie świadczyło, by Davies z rozmysłem sfałszował swoje odkrycia. Chodzi raczej o to, że metody, jakimi się posłużył, choć akceptowane w czasie, gdy prowadził swoje badania, nie były najwłaściwsze, by ustalić prawdę w trybie skomplikowanego przepytywania, gdzie aktywne zatajanie prawdy dla niektórych badanych mogło być rodzajem gry. Rezultaty tych dalszych badań kontrolnych opublikowano w 1985 roku.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *