Należy wnikliwie rozważyć i ocenić, w jakiej mierze założone cele zostały osiągnięte

W jakim zakresie trzeba zorganizować pomoc terapeutyczną. Zwykle bowiem intensywne doświadczenia traumatyczne wymagają kontynuacji leczenia w ramach sesji psychoterapeutycznych. Interwencja kryzysowa często traktowana jest jako działanie poprzedzające podjęcie przez pacjenta właściwej psychoterapii w formie spotkań indywidualnych bądź grupowych. Przy czym powinno praktykować się rozpoczynanie terapii od sesji indywidualnych, stanowiących przygotowanie do pracy w grupie. Bardzo rzadko rozważana jest możliwość zastosowania psychoterapii grupowej bezpośrednio po przeżytym urazie. Typowe dla niedawno doznanej traumy poczucie głębokiego wtargnięcia (objawiającego się np. koszmarami sennymi, powracającymi obrazami zdarzeń urazowych) oraz wysoki poziom lęku, a także silnie zniekształcona potrzeba więzi z innymi ludźmi, są z pewnością argumentami wykluczającymi wprowadzenie pacjentów z takim objawami do grupy terapeutycznej. I chociaż może wydawać się, iż ofiara uczestnicząc w zajęciach grupowych może mieć okazję doznania pewnej ulgi, uświadamiając sobie, że podobny los spotkał także innych, to w rzeczywistości grupa może ją przytłoczyć. Wsłuchując się w opowieści innych ofiar, zapoznając się w detalach z ich tragicznymi doświadczeniami, może jeszcze bardziej nasilić u siebie objawy stresu pourazowego, i w konsekwencji n ie będzie ona w stanie wyrazić współczucia, ani też przyjąć emocjonalnego wsparcia. Z tego względu zalecane jest, by osoby doznające ostrego urazu nie kwalifikować do grupy terapeutycznej wcześniej niż po upływie kilku tygodni a nawet miesięcy od krytycznego momentu. Początkowo zatem wskazane jest prowadzenie interwencji kryzysowej obejmującej doradztwo indywidualne i rodzinne, ale nie udział w sesjach terapii grupowej. W przypadku moich pacjentów, dość często dopiero po czterech, a czasem aż po sześciu miesiącach, ma miejsce dołączenie ich do grupy terapeutycznej. Chociaż zdarza się tak, że jeżeli wszyscy pacjenci uczestniczyli w tym samym traumatycznym wydarzeniu (np. powódź, poważny wypadek drogowy), to znacznie wcześniej podejmuję decyzję (przy pełnej akceptacji pacjentów) o podjęciu pracy w grupie, a ściślej w ramach grupowej interwencji kryzysowej. Wówczas wspólne przeżycie grupy staje się ważnym czynnikiem mogącym wydatnie usprawnić proces zdrowienia. Kontakty w większym składzie osobowym umożliwiają jednocześnie przeprowadzenie prewencyjnej edukacji na temat typowego przebiegu reakcji posttraumatycznej i sprzyjają ogółowi uczestników (społeczności terapeutycznej) zaktywizować i zmobilizować własne siły. Tak rozumiana grupowa edukacja przyjmuje postać konsultacji dotyczących krytycznego doświadczenia, skutków doznanej traumy, charakterystycznych dolegliwości i sposobów radzenia sobie z pourazowym zespołem stresu.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *