Nadrzędny cel interwencji kryzysowej

Usunięcie dyskomfortu emocjonalnego (nadmiernego lęku, obniżonego nastroju), poprawa funkcjonowania psychospołecznego (przywrócenie poprzedniej aktywności, wyzbycie się poczucia wyobcowania i obojętności), wzmocnienie mechanizmów obronnych osobowości umożliwiających radzenie sobie z objawami reakcji kryzysowej, znalezienie mocnych stron pacjenta i ich doskonalenie, dostarczenie wsparcia emocjonalnego oraz przeprowadzenie edukacji na temat charakterystycznego przebiegu reakcji pourazowej. W praktyce osiąganie tych celów polega na: udzielaniu pomocy w analizowaniu i ocenianiu sytuacji traumatycznej, identyfikowaniu, porządkowaniu faktów ułatwiających pacjentowi odreagowanie emocjonalne i nabranie dystansu wobec zdarzeń urazowych (często chodzi o ciąg zdarzeń stresowych, a nie o jeden uraz); przekonywaniu i utwierdzaniu, że reakcje kryzysowe są typowymi zachowaniami (odpowiedzią organizmu) na wydarzenia znacznie wykraczające poza normalne przeżycia (ten komunikat należy powtarzać wiele razy); c) tworzeniu klimatu do ponownego zdefiniowania problemu, szukania i odkrywania tych cech osobowości, które mogłyby uruchomić naturalne predyspozycje (psychoimmunologię) do radzenia sobie z post traumatycznymi objawami.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *