Ambiwalencja uczuć wobec śmierci

Najbardziej charakterystyczną postawą wobec śmierci u samobójców jest ambiwalencja uczuć wobec śmierci. U osoby planującej samobójstwo toczy się walka pomiędzy pragnieniem życia a pragnieniem śmierci. Człowiek jednocześnie układa plan pozbawienia się życia i marzy jak zostanie uratowany. Ambiwalencja uczuć wobec śmierci jest u niektórych osób silniejsza, u innych słabsza. Ostatecznie zwycięża śmierć. Groźba samobójstwa, jak słusznie dowodzi Hilman (op.cit.) polega na pomyleniu wewnętrznego z zewnętrznym. Zewnętrzna historia życia to łańcuch sukcesów, jak i klęsk, porażek. W świecie duszy sukcesy i porażki wyglądają całkowicie inaczej. Historia życia to biografia wydarzeń historycznych z życia danej osoby, historia duszy to coś zupełnie innego. Człowiek przecież subiektywnie interpretuje swoją rzeczywistość i od tej interpretacji zależy nawet jego życie. Filozofia uczy nas, że każdego dnia kroczymy w kierunku śmierci. Każdy z nas buduje w sobie własny „statek śmierci”, codziennie przyczynia się do własnej śmierci. „Niezależnie od tego, czy ma ona miejsce w paszczy lwa, na dnie przepaści czy w gorączce każda śmierć jest naszym dokonaniem”. Samobójstwo tylko śmierć przybliża.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *